Moloka’i is een van die eilanden die uitnodigen tot een ontspannen vakantie. Het is slechts 61 km lang en 16 km breed. De sfeer doet er meer denken aan het Hawaï van de jaren vijftig – een periode waar men hier met enige weemoed aan terugdenkt – dan aan de jachtige moderne tijd. Moloka’i heeft de bijnaam ‘Het vriendelijke eiland’. Onpersoonlijke standaardexcursies, overvolle stranden, verkeersopstoppingen en hoogbouw zijn er onbekend. Het is typisch een eiland voor liefhebbers van natuur en buitensport. U ziet er de hoogste zeekliffen ter wereld (1000 m), witte zandstranden en oude Hawaïaanse visvijvers, en u kunt er genieten van een rit op een muildier, diepzeevissen, een prachtige tocht naar de groene Halawa Valley en de onaardse schoonheid van Kalaupapa. De oudste geschiedenis van het eiland kan worden samengevat met de woorden harmonie, spiritualiteit en mysterie. De contacten met de buitenwereld in de 19de eeuw waren echter het begin van een van de meest tragische episoden uit de geschiedenis van Hawaï. Lijders aan de ziekte lepra werden gescheiden van hun families en verbannen naar Kalaupapa. Op dit kleine geïsoleerde schiereiland gingen ze een ellendig bestaan tegemoet.

Kalaupapa
Voorbij Halawa ligt de noordkust van Moloka’i, een prachtig maar zeer moeilijk bereikbaar gebied. De beste manier om iets van de schoonheid van dit ruige en ontoegankelijk landschap te zien is vanuit een helikopter of een boot. Omdat de ruwe zee gevaarlijk kan zijn, worden meestal alleen ’s zomers excursies per boot georganiseerd. Er is één gebied waar u een indruk kunt krijgen van het leven aan de grimmige noordkust en dat het hele jaar door toegankelijk is. De Moloka’i Mule Ride is een zeer bijzondere ervaring. De tocht begint bij de Kalae Stables, even ten noorden van Kaunakakai, precies midden op het eiland. Met vaste tred dalen de muildieren met hun berijders af over een nauw pad met 26 haarspeldbochten naar het schiereiland.

Aan de oostzijde van het schiereiland ligt de verlaten plaats Kalawao, waar de eerste leprapatiënten, de meesten van Hawaïaanse afkomst, in 1866 aan hun lot werden overgelaten. Vijf jaar na de komst van pater Damiaan in 1873 werd de nederzetting verplaatst van het rotsachtige en stormachtige Kalawao naar de drogere kust aan de lijzijde. In dit gebied zijn duizenden anonieme graven te vinden.

De St. Philomena’s Church, in 1873 door pater Damiaan gebouwd, kijkt uit over het water waar de zieken die naar het schiereiland waren gebracht soms een eenvoudig overboord werden gezet. Sommigen wisten het land te bereiken, anderen niet. De stoffelijke resten van pater Damiaan werden in 1936 naar zijn vaderland België overgebracht. Het graf hier bevat slechts zijn rechterhand, die in 1995 door België werd teruggegeven.